Leintje in donker Nepal & Leintje in de helicopter

Leintje ging de de wildernis in
In een kleine vliegmachine
Vloog zij naar een klein landingsbaantje
En wandelde vanaf daar een uur of tien

Aangekomen in Necha
Op bezoek bij het ziekenhuis
Met bloemen en sjaaltjes volgehangen
En met de heli weer naar huis

Namesté,

Het is gelukt! Dinsdag ochtend vlogen wij met een 15persoons twin-otter naar de landingsbaan van Phaplu. Vanaf hier hebben zijn we gaan lopen naar Kangel. Dit is ook een landingsbaan, waar in juni de laatste landing was. Het is de kortste landingsbaan die ik ooit gezien heb, en hij is gelegen op de top van een berg. Dus vliegtuigen die niet genoeg vaart kunnen maken duiken direct het dal in, waarbij ze meestal alsnog genoeg vaart maken om toch nog op te stijgen. Hier hebben we onze eerste dahlbat mogen genieten. Dahl is een soort linzen soepje met vers geslachte kippen stukjes (inclusief botjes die ook gewoon worden opgeknaagd) en bat is rijst, heel veel rijst. Denk aan een heel groot bord, maak die nog iets groter, schep die vol met rijst, nog meer rijst, en dan heb je de 'kleine beetjes' die wij kregen...

Na een heerlijke nacht al vroeg uit de veren voor de zonsopgang, prachtig! Daarna een lekker ontbijtje (gelukkig geen dahlbat, normaal eet je alleen dat, 2x per dag) en en snel beginnen aan dag 2. Dit hield in dat we 1250m zijn gedaald en daarna weer 700m mochten stijgen, met als hoogtepunt het bruggetje over de rivier die net uit een Donald Duck verhaal leek te komen (er ontbraken hele planken!). Zware dag dus, en het laatste uur moesten we zelfs in het donker met koplampjes lopen.

We sliepen in het huis van Nilam, een Nepalees, geboren in Necha, die als porter is begonnen en nu een eigen reis/tourbureau heeft in Kathmandu. Hij is de grote zakenman voor het dorp die voor werk en welzijn zorgt. Zo heeft hij met het dorp een zieke huisje opgezet waar mensen in een straal van 6 uur lopen heen kunnen komen voor huisarts-zorg en kleine ingrepen. Een ziekenhuis heeft echter ook stroom nodig, en daarvoor hebben ze nu zonnepanelen naast het ziekenhuisje geplaatst. We kwamen nu langs om te controleren of alles nog goed werkte en om een promotie filmpje voor de stichting te maken.

Alle familie van Nilam wilde een keer voor ons koken, dus we gingen van huis naar huis voor; thee, warme melk, dahl bath, yoghurt wel/niet aangelengd met water, momos, citroenyoghurt, rijstepap, chaipati, lassi, en nog veel meer dahlbat! Ooms, tantes, neefjes, nichtjes en aanverwante artikelen waren uitgelopen om ons te behangen met bloemenkransen en sjaaltjes, en tikka voor op ons voorhoofd. Ik was zeer vereerd! Na het nodige ongemakkelijk aanstaar ontvangstritueel, met lekkere ranja, konden er zaken gedaan worden. Ik werd geïntroduceerd als dokter Femke (Marjolein is echt niet uit te spreken) en mocht de apotheek, eerste hulp kamer, kraamkamer, labratorium en spreekkamer inspecteren. Het is vreselijk armoedig gebouw met weinig spullen, en matig hygiënische omstandigheden. Maar het is ook het mooiste huis in het dorp, met de beste isolatie, strop voorzieningen en alle mogelijke medicatie en testen die nodig zijn. Indrukwekkend.

De vierde dag hadden we een tocht van 10 uur voor de boeg. We hebben geprobeerd vroeg te vertrekken, maar de regen, bloemenkransen, sjaaltjes, tikka 's en andere afscheidsverplichtingen zorgde al voor enkele uren vertraging. Uiteindelijk bleek een expeditie lid toch wel zo ziek te zijn dat we de wandeling niet konden voortzetten en op haar verzekering met een helicopter werden opgehaald. Balen dat we de prachtige wandeling niet konden afmaken. Super niet meer normaal te gaaf vet dat we met een heli mochten vliegen; Jiiiiiiiihaaaaaaa.

Nu zijn we weer veilig terug in Kathmandu, de zieke en ziekte maken het goed. Snel een biertje drinken, geen rijst eten, en de foto's volgens nog!

Dikke kus